vroeger

Mijn gedachte maakte steeds hetezelfde verwijtende rondje. Dat ik niet goed genoeg was, dat ik een slappeling was, dat ik mentaal niet sterk genoeg was voor de uitdagingen die ik mezelf stelde. Me hersenen gingen steeds luider tegen me in over al me tekortkomingen. Het was dag twee zonder drugs. En die afschuwelijke innerlijke dialoog bleef me maar knellen. Je bent niet goed genoeg.Neem een pilletje om je te kunnen ontspannen. Je zal nooit beter worden. Je kan het niet.

Uiteindelijk kon ik er niet meer tegen en de drugs had me weer in zijn greep.

Door de jaren heen in verschillende afkick klinieken heb ik geleerd mijn negatief innerlijke dialoog tot zwijgen te brengen en me kalmer te voelen. En het allerbelangrijkste: ik ben clean!!!ūüėÄ

Het is de kunst om een positieve conversatie met jezelf te hebben. Onze innerlijke kritische stem zegt al genoeg tegen ons gedurende de dag. Een positieve self-talk is toch veel beter?

vroeger

Ik hoorde gekrijs, geschreeuw. Het ging door merg en been heen. binnen een tel schrok ik wakker en wende me naar de kamer waar me moeder normaal gesproken ligt te slapen. Alleen dit keer niet. 
“Beestjes, allemaal beestjes op de muur” haar ogen vulden zich lanzaam met water. Terwijl ik de muur afging opzoek naar beestjes. Het was een witte muur. Ik stond ondertussen 5 centimeter verwijderd van de wand en de angst steeg me naar mijn keel. 
“Welke beestjes mam, waar dan?” ik begon harder te praten en druk te gebaren. Ik geloofde mama. Ik was vast gek geworden. 
“Allemaal zwarte beestjes het zijn er wel duizenden” Haar vingers verstrengelde zich in haar korte blonde haren en haar ogen waren vochtig. Ze zat in een voor mij onbegrepen wereld. Meepraten, dat werkte het beste. 
“ze gaan slapen” probeerde ik zo bevestigend mogelijk te zeggen. De nervositeit was duidelijk merkbaar in mijn stem. Onze blikken kruisten elkaar. Het was even stil. Ik moest haar rustig krijgen. “ze gaan allemaal naar hun eigen familie toe om te slapen”  Het was eruit voor ik er erg in had en hoorde hoe belachelijk het klonk.

Aandachtig bestudeeerde ze de muur. Haar handen die ze op haar schoot neer had gelegd begonnen te trillen. De uitdrukking op haar gezicht veranderde langzaam in een van lichte neerslachtigheid en bezorgdheid. “Gaan ze allemaal echt weg?” Ik was blij met deze vraag. Ze geloofde er enigzins in. Het was moeilijk om mijn moeder kalm en en vastbesloten toe te spreken. Maar de enige manier om haar rustig te krijgen. Ik probeerde de paniek in mijn stem te onderdrukken en boog me voorover, sloeg mijn armen om haar stevige lichaam en hield haar vast. “Je gaat nu lekker slapen en dan zijn ze weg”
“Mam…..” zei ik zachtjes  “Ik beloof het je” 

Mijn verwoestende vriend

Het moet zo’n 10 jaar geleden zijn geweest dat ik je heb leren kennen. Het was op een avond ergens in de herfst.¬†Echt van mijn stuk was ik niet, je deed mij niets.¬†Maar toch ben ik met je in zee gegaan, want het gevoel dat je mij gaf was lekker.¬†Je gaf me rust en zorgde ervoor dat¬† ik even niet ‘hier’ was. De tijd verstreek en we werden goede vrienden. Zelfs zo goed dat ik op een dag tot de conclusie kwam dat we niet meer zonder elkaar konden. Maar h√©…ik functioneerde prima in het dagelijks leven en ’s avonds¬† bracht jij mij de nodige ontspanningroes.¬†Jaren hobbelden wij zo door.¬† De tijd van genieten met jou verplaatste zich van de avond naar de late middag, met soms een ontmoeting tijdens de lunch.¬† De enkele ontmoeting die wij hadden in de ochtend viel bij mij verkeerd. Daar werd ik misselijk van.¬†

We hebben een pauze gehad. Na ongeveer twee a drie jaar pakten we onze vriendschap weer op. We verwelkomden elkaar met open armen. Vrienden voor het leven, zo leek het.  Mensen om mij heen waarschuwden mij voor deze verslavende vriendschap, maar ik was van mening dat het wel meeviel. Ergens was er een stemmetje in mij dat aangaf dat dit niet goed zou aflopen, maar ik was van mening dat ik op elk moment uit deze vriendschap kon stappen wanneer ik wilde.

Maar de band werd sterker en ik kon niet meer zonder je. Vaak lag ik ’s avonds in bed te denken dat het moest stoppen en nam mij voor daar morgen mee te beginnen. God, wat zijn er veel morgens geweest waar ik had beloofd te stoppen. Wat ik wel zag, maar niet wilde zien was dat mensen om mij heen steeds meer problemen kregen met mijn vriendschap met jou. Door jou werd ik een ander persoon, ging harde confrontaties aan met mensen die dicht bij me stonden, kreeg een getekend gezicht, Maar je bleef mijn goede vriend die mij door mijn donkere periodes heen hielp.¬†

En toen kwam de dag waarvan ik wist dat die zou komen, het was genoeg!

De weg kennen is nog iets anders dan de weg bewandelen

photo_editor_1475616880509

vandaag de dag een moeilijke keuze. Nog maar een half jaartje en dan ben ik klaarr met mijn opleiding. Een diploma waaar ik dan hard voor heb gevochten. Alleen da eindpunt lijkt nog zo ver weg. Mijlenver.
“Wat wil ik nou echt?”
“Wat wil ik met mijn leven?”
“Wat wil ik bereiken en kan ik het bereiken?”
Die vragen gaan dagelijks door me heen. Vooral de vraag: “Ga ik me op mijn gemak voelen bij vreemde mensen als ik moet presenteren?” Het zijn beknellende vragen waar ik mee worstel. Ik wik en ik weeg, maar ik kom er niet uit. Moet ik aan mezelf gaan kiezen en aan mezelf werken? Moet ik door struggelen tot ik misschien dat diploma in mijn handen heb? 26 jaar. Wat zou het heerlijk zijn om op mijn diploma uitreiking te staan en dat papiertje te ontvangen.

Stage lopen is een weg vol met heuvels, bochten en files.
Angst om bekritiseerd te worden, angst om niet te falen, angst om niet aardig gevonden te worden, angst om niet te slagen.
Angst om de angst weer te beleven.  Dagen van twijfels en angstige onzekerheid.

Ik hoop de mooie omgevingen te gaan zien.De zon aan de horizn en de ruimte om te crossen. Er bestaat niet iets als een mislukkeling, want elke omweg die je neemt maakt je rijker.

Hoe kun je weten welke weg de goede is, als je niet weet welke weg je niet moet nemen? De bochten zullen meevallen wanneer je je er minder over opwindt. Het leven kent files, maar weer dat je daardoor de doorgang extra zult waarderen.

 

Vroeger

Ik weet het nog goed. Ik moet een jaartje of 10 zijn geweest. Andre hazes stond luid op. Mijn broer en moeder zongen hard mee. Het was gezellig.

Ik keek in een moment van geluk naar twee euforische mensen die genoten. Ik voelde me welkom, ontvangen, blij. Dat witte poedertje op tafel ligt doet wonderen. Op dat moment zie ik me moeder naar voren buigen. In de ene hand een opgerold briefje. En met haar andere hand hield ze haar andere neusgat dicht. Geen idee waarom. Dat deed ze zolang ik me kan herinneren. Ze snoof gretig een wit lijntje weg.

“Goed spul zeg” Zei ze opgewonden. “Echt goed spul” “geef me ook even” mijn broer werd ongeduldig. Langzaam schoof ze het ronde glasplaatje zijn richtig uit.  Zijn ogen waren groter dan normaal. De felheid en euforie namen toe. Zij bewegingen en mimiek begonnen tekenen van enthousiasme te vertonen.”wauw” het lijntje was weg. Verdwenen.

Oude bekende

‚ÄčLangzaam gaat de zomer voorbij, en komt de herfst. Iedereen zit weer in zijn standaard ritme. Mijn opleiding start weer en er komt ineens van alles op me af. De maand augustus is toch echt voorbij. Het daglicht verdwijnt sneller en de herfst komt langzaam kijken.

Het afgelopen jaar waarin ik vooral naar mezelf heb moeten kijken is een jaar wat ik nooit zal vergeten. Mensen ontmoet. Ik kan het me als de dag van gisteren nog herinneren. “Hallo ik ben mark” hij lachte, maar in zijn ogen zag ik pijn en verdriet. Ik gaf hem een hand en stelde mezelf voor. “Ben je ook verslaafd?” Vroeg hij alsof het een allerdaagse vraag was. Ik ging er niet op in en keek verlegen en overdonderend naar de grond. Ik hoorde hem een flinke hijs van zijn sigaret nemen. Een jaartje of 56 schatte ik hem. Alcohol verslaafd.

Onze blikken kruiste elkaar en hij keek me vragend aan. Snel veranderde ik van onderwerp. Ik hoop dat hij zijn geluk heeft terug gevonden.  Dat hij bewust kan rondkijken, zomaar genietend van een spelend kind, een vallend blaadje of een glimlach van een vreemde.

Geniet!

‚ÄčDoor alle hectiek die er gebeurde een tijd geleden, liep ik mezelf voorbij en waardeerde mijn leven niet meer. Ik bleef liever thuis. Het was ik en mijn vier muren om me heen. Alles leek overschaduwd te worden door een grote wolk vol met negativiteit en problemen. Wanneer ik nu even een moment neem om te ademen en gewoon te kijken wat er om me heen gebeurd geniet ik.

Ik loop door de stad en het zonnetje schijnt. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. 

Vroeger kon ik mij ergeren aan een flinke regenbui. Inmiddels kan ik er naar kijken met de gedacht dat het gewoon zo is en dat ik daar niks aan kan veranderen. Soms ga ik even stilstaan om te kijken wat er om me heen gebeurd.

Heel belangrijk, stilstaan en genieten van het moment. Laten we genieten van de kleine dingen in  het leven, want als je later terug kijkt zijn dat juist de grote dingen geweest. ūüėÄ