Geniet!

​Door alle hectiek die er gebeurde een tijd geleden, liep ik mezelf voorbij en waardeerde mijn leven niet meer. Ik bleef liever thuis. Het was ik en mijn vier muren om me heen. Alles leek overschaduwd te worden door een grote wolk vol met negativiteit en problemen. Wanneer ik nu even een moment neem om te ademen en gewoon te kijken wat er om me heen gebeurd geniet ik.

Ik loop door de stad en het zonnetje schijnt. Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. 

Vroeger kon ik mij ergeren aan een flinke regenbui. Inmiddels kan ik er naar kijken met de gedacht dat het gewoon zo is en dat ik daar niks aan kan veranderen. Soms ga ik even stilstaan om te kijken wat er om me heen gebeurd.

Heel belangrijk, stilstaan en genieten van het moment. Laten we genieten van de kleine dingen in  het leven, want als je later terug kijkt zijn dat juist de grote dingen geweest. 😀

Het is even stil geweest. Een tijd waarin ik telkens weer ben gevallen en probeerde op te staan. Keer op keer. Maar het lukte niet. ‘Ik ga morgen stoppen’ zei ik vol overtuiging tegen mezelf. En de volgende dag greep ik weer naar de pillen. 

Nu ben ik 6 dagen clean. En kwam toevallig een foto tegen van een een paar weken terug. Ik heb snel een selfie gemaakt van nu. En ik zie langzaam het leven weer terug komen in mijn ogen. Het is elke dag nog een strijd. Maar vandaag ben ik clean.

Filmpje onderaan de tekst!

Ik vocht uit alle macht. Ik vocht en ik verloor. De verslaving had me in zijn greep. De verslaving heeft me in zijn greep. Ik kon geen kracht of houvast vinden waaraan ik me kon vastklampen om te voorkomen dat het me meesleurde. En dat deed het. Dat doet het

De rivieren zouden buiten hun oevers treden. Gebouwen instorten en de straten van de aardbodem verdwijnen. De hemel zou met de aarde kunnen versmelten en het hele universum onder mijn voeten wegzakken. En ik zou het allemaal verdragen. Zolang ik maar onder invloed was.

Ik had de keuze gemaakt om een streep te zetten achter mijn leven mét actieve verslaving. Ik ging naar Zuid-Afrika. Een behandeling volgen voor mijn verslaving. Mijn buurt, mijn mensen, mijn kleine wereld. Ik liet ze voor even achter. Daar bleef mijn verleden terwijl ik een nieuw traject van mijn leven insloeg. Een leven dat me stralend tegemoet scheen en waarvan ik me in het nabije heden geen groter genot kon voorstellen dan het gevoel niet afhankelijk te zijn van drugs. Niet wetende dat ik terug zou vallen. Maar opgeven doen we niet.

Dit was voordat ik het vliegtuig instapte. Ik was alles behalve nuchter op dat moment.

In het begin zie je een heel rustig, vrolijk en vrij wezentje dat nieuwsgierig is. Leuke video, denk je nog aan het begin. Maar naarmate de video vordert, raakt het beestje verslaafd aan een substantie. In vijf minuten verandert het leven van het vogeltje in een ware hel. In het begin geniet hij van de ‘high’ die het hem geeft. Maar al gauw worden de highs minder lang en minder intens. Zijn katers worden zwaarder en zwaarder. Uiteindelijk wil het wezentje niet meer, maar kan toch niet aan de de verleiding weerstaan als er eentje op zijn pad komt te liggen.

25 oktober 2016

Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Het kan me allemaal niets meer verrotten,  denk ik stoer. Maar als ik begin met spreken, voel ik me niet meer zo dapper.

‘Ik ben Anne en ik ben verslaafd’ met grote ogen ga ik langs de gezichten die me één voor één aanstaren. Hoe ik me ook in bochten wring. Het lukt me niet om verder te praten. Mijn hart gaat als een razende tekeer. Ik slaak een diepe zucht en probeer moed te verzamelen. ‘Hhhet het het lukt me niet om te stoppen met drugs’  Ik bijt op me lip en bekijk de gezichten die me nog steeds aanstaren. Ik voel me kwetsbaar. 

‘Elke dag zeg ik tegen mezelf dat ik er mee ga stoppen, elke dag beloof ik mezelf niets te gebruiken’  Het voelt als een afgang. Ik twijfel of ik verder moet praten. Toch doe ik het.

‘Mijn verslaving heeft me in zijn greep en ik kom er niet uit’ zeg ik. ‘Mijn verslaving trekt aan mij. Dag en nacht’ Ik heb het gevoel dat ik me groot moet houden. Ik slik een paar keer. Maar de tranen kan ik niet tegenhouden. Ik haal m’n schouders op.

Elke dag een NA meeting volgen. Dat is een afgesproken deal met mezelf. Een meeting waar een groep mensen bij elkaar komt. Een groep mensen met een verslaving. Iemand zoals jij en ik. Waar je mag vertellen hoe je je voelt. Waar je open mág en kán zijn over je verslaving. Daar was ik. Op een NA meeting.

Het is stil. De blikken zijn nog steeds op mij gericht zie ik vanuit me ooghoeken. Ik veeg mijn tranen af met mijn mouw. 

‘Ik wil stoppen. Ik ben het zo zat’ voor ik het wist was het eruit. Ik was zo verschrikkelijk opgelucht dat ik nu huilde en lachte tegelijk. Ik kijk naar een vrouw schuin tegenover me. Ze steekt een duimpje op en glimlacht naar me. Dat geeft me hoop.

Vandaag de dag 

Rust en kalmte. Dat is wat ik voel als ik onder invloed ben. Positiviteit. Het gevoel de wereld aan te kunnen. Mijn problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon en ik geniet intens van alles wat ik doe.

Dagenlang zit ik nu thuis. Opgesloten tussen 4 muren. Ik vind het prettig om alleen te zijn. Even helemaal niets. Tegelijkertijd is het beangstigend. Alsof iemand op het pauze knopje heeft gedrukt en mijn nu leven stil staat.

Ik heb kunnen nadenken over wat ik echt wil. En dat heb ik de laatste dagen kunnen doen. Vanavond in een optimistische bui heb ik de pillen in de wc gegooid en alles doorgetrokken. Vanochtend heb ik wél gebruikt. Morgen een nieuwe dag. Ik ben er klaar mee. Ik moet er voor gaan. Het is nu of nooit.

Zuid Afrika

​Een tijd geleden was ik was er klaar voor. Kaar om naar Zuid-Afrika te gaan. Klaar voor een behandeling om van mijn klote verslaving af te komen. Daar ging ik voor. Het zweet liep langzaam in druppels van mijn voorhoofd af. Ik stond op het punt om een vliegtuig in te stappen. “Is dit wel het juiste vluigtuig?” Bedacht ik beanstigend. Ik zag mezelf al in Japan aankomen. En zag dat echt niet zitten. Ik vroeg snel aan een wat oudere vrouw of dit het juiste vliegveld was. “Je zit helemaal goed” Zei ze met een glimlach op haar liefelijk gezichtje. Ze moet een jaartje of 30 zijn geweest.

Gerustgesteld ging ik zitten. Uur na uur vloog voorbij en ik had kramp in mijn rug. -wanneer zijn we het vliegtuig nou uit- Net toen ik dacht het echt niet meer te trekken waren we 12 uur verder en gaf het vliegtuig aan de eindbestemming te zijn bereikt. De angst greep me naar de keel en ik belde jaap op. Hij stelde me woord voor woord gerust. En zei bemoedigende woorden. “Je kan dit, je bent zo’n sterkte meid” ik zei dat ik van hem hield en hing op.

Ik werd opgewacht door iemand van het behandelcentrum. Een oudere vent die ook aan een verslaving leed, vertelde hij mij. Dit stelde mij gerust. In de auto hebben we geen woord gewisseld. Dit kwam door de zenuwen. Een half uur later stopte de auto en kon ik uitstappen. Ik kreeg een rondleiding. Ik zag het zwembad staan en het grote huis verraste mij. De kamer was helemaal prima. Hier begon mijn reis. Ik kleedde me om en ging onwennig onder mijn dekens liggen. Luisterend naar de onbekende geluiden om me heen. “Hier begint het”  “Je krijgt vanaf nu een nieuwe start” fluisterde ik mezelf bemoedigend toe.

Twee maanden verder stapte ik bijna op het vliegtuig opweg naar mijn thuis. Veel geleerd  en één belangrijk ding. Verslaafd blijf je altijd, al ben je geen actieve gebruiker meer. Verslaafd zijn blijf je.